вторник, 7 июня 2011 г.
Էս էլ խոստացված իմ առաջին ստեղծագործությունը բլոգում
00:28 | 
Posted by
VAhan |
Նորից իջնում է գիշերը: Արդեն էլ չեմ կարող սպասել: Ե±րբ եմ նորից տեսնելու քեզ: Մտածում եմ և նայում հեռվում փայլող մի աստղի` չհասկանալով, թե ինչն է ինձ այդքան հարազատ նրա մեջ; Գնալով ավելի է մթնում: Որտե±ղ ես: Եվս մի ժամ անցավ: Դեռ չկաս: Ո°չ, հանկարծ չասես, որ այսօր քեզ չեմ տեսնելու: Ախր մի ամբողջ հավերժություն` մի ամբողջ օր է անցել մեր վերջին հանդիպումից:
Վերջապես: Նստել ես հեռվում ` մտածելով, որ չեմ տեսնի, և լուռ հետևում ես տառապանքիս: Բայց չէ, դու մատնեցիր քեզ: Ես քո ժպիտը փակ աչքերով էլ կճանաչեմ հեռվից: Ժպտում ես: Ժպտում կյանքի բոլոր գույներով: Լուսավորում ես այս գորշ խավարը քո ժպիտով: Երկար եմ մտածել, թե որն է քո ժպիտի գաղտնիքը: Փորձե±լ ես նայել աչքերիդ` այս խոշոր աչուկներին, որոնցում կրակներ են վառվում: Նրանք ժպտում են ագահաբար` վարակելով շուրջբոլորը: Ասում են` մարու աչքերը նրա հոգու հայելին են: Ես համոզվեցի այս խոսքերի ճշմարացիության մեջ քեզ հանդիպելու առաջին իսկ պահից, որովհետև դու ժպտում ես ամբողջ հոգով, քո մարմնի յուրաքանչյուր բջիջով: Սիրում եմ, երբ դու ժպտում ես:
Բայց դու միշտ հեռու ես ինձնից: Որոշեցի°: Ես կգամ քեզ մոտ: Արդեն գալիս եմ, դանդաղ մոտենում եմ քեզ: Չէ°, մի° գնա խնդրում եմ: Թաքնվել ես: Ես կրկին մնացի միայնակ իմ մտքերի հետ: Միայն իմ անդավաճան ընկերը` այն փոքրիկ փայլող աստղիկն է ինձ հետ: Մի րոպե: Աստղի±կը: նոր եմ հասկանում, թե ինչու է այն ինձ այդքան հարազատ: Ասու±մ էի չէ, որ քո ժպիտը ես միշտ կճանաչեմ: Դու այնտեղ ես` այն հեռավոր աստղի վրա: Ես գտա քեզ և այլևս մտադիր չեմ կորցնել: Ես գալիս եմ:
Подписаться на:
Комментарии к сообщению (Atom)
0 comments:
Отправить комментарий