среда, 10 октября 2012 г.
Ես և իմ աստղիկը (մաս վեցերորդ)
13:00 | 
Posted by
VAhan |
Իսկ լեռներում
ամեն
ինչ
ուրիշ
է:
Ամեն
ինչ,
բացիմի
մտքերից,
մտքեր,
որոնք
լեռներին
են
նայում
շատ
ավելի
բարձիրց:
Նայում
եմ
դուրս
և
թվում
է,
որ
ավելի
մոտ
եմ
քեզ:
Թվում
է,
կպարզեմ
ձեռքս
ու
կհասնեմ
աստզերին:
Կուզես
քեզ
համար
աստղ
իջեցնե՞մ:
Անսովոր
է,
այսքան
մոտ
և
այսքան
հեռու:
Այսօր
երկինքն
ուրիշ
է,
այսօր
կարծես
երես
է
թեքել
իմ
աստղն
ինձնից:
Հիմարություն…
Ահա
թե
ինչ
է
լինում,
երբ
կարծում
ես,
որ
կաող
ես
հասնել
երկնքին,
ահա
թե
ինչ
է
լինում
, երբ
փորձում
ես
ստվեր
բռնել,
ստվեր,
որ
ինքդ
ես
հորինել,
իրական
պատկերին
քեզ
մոտ
զգալու
համար,
պատկեր,
որի
ամեն
մի
ուրվագիծ
այդքան
հարազատ
է
քեզ:
Իսկ
դու
ժպտում
ես,
կուզեի
հիմա
պարզել
ձեռքս
և
զգալ,
որ
մեր
այն
հեռու
հեռվում
ինչ-որ մեկը մի պահ հպվում
է
ձեռքիս:
Հ
.գ. Նախանձում
եմ
քո
ստվերին,
որ
միշտ
քո
կողքին
է
և
զարմանում՝
ինչօես
ստվերը
չի
պատռում
դատակությունը,
կանգնում
ու
գրկում
քեզ…
Подписаться на:
Комментарии к сообщению (Atom)
0 comments:
Отправить комментарий